„^y( are urzędniczo życie cesarza Franciszka Józefa roz^L(^yJ świetliły dwie zadziwiające miłości. Nic dały mu one «^ jednak pełni szczęścia głównie z jego winy nie był zdolny do przeżyć wielkich i bezkompromisowych, zatrzymywał się zawsze w pół drogi nawet gdy chodziło o zadania państwowe i dalekosiężne plany polityczne. A przecież los obdarzył go bardzo szczodrze. Mając osiemnaście lat został cesarzem wielkiego mocarstwa, poddani przyjmowali go z zaufaniem i nadzieją, mógł korzystać z doświadczeń tak znakomitego wodza jak feldmarszałek Radetzky czy tak wybitnych polityków, jak Metternich i Schwarzenberg, mógł wreszcie rozwijać talenty według własnej wol. Czas także był niezwykły. Europa wstrząśnięta rewolucyjnymi ruchami Wiosny Ludów domagała się zmian zasadniczych i czekała na generalne porządki. Dawała szanse ludziom nowym i zdecydowanym, umiejącym myśleć perspektywicznie.
Miody Franciszek Józef żadnej z tych szans właściwie nic wykorzystał. W pewnym momencie wydawało się, że siłą motoryczną, która pobudzi go do niezwykłych czynów, będzie miłość gorąca i impulsywna, łamiąca rygory i konwenanse. W piątym roku władzy
17 sierpnia 1853 w uzdrowisku Ischl, gdzie rodzina cesarska najchętniej spędzała letnie wakacje przedstawiono młodemu austriackiemu władcy dwie bawarskie księżniczki, jego bliskie krewne, jako kandydatki na małżonki dziewiętnastoletnią Helenę, zwaną Nenć (późniejszą hrabinę Taxis), oraz szesnastoletnią Elżbietę, zwaną Sissi. Apodyktyczna matka cesarza, arcyksiężna Zofia, wywierająca na syna znaczny, choć rzadko pozytywny wpływ, myślała o związaniu go ze stateczną, starszą panną. Do roli tej przygotowywano Nene od dłuższego już. czasu.“(9)