„Widzę, że macie dużo zamówień, garną się do was.
Bierzemy najmniej, dlatego nas zamawiają. Nie zdzieramy skóry. Tak zawsze było u nas, u Hajduków, trzeba słuchać Boga.
Ano, trzeba odpowiadam.
Zmarszczki wciąż ma na czole, coś tam kombinuje. Skóra spalona na brąz, chudy, ale nie skóra i kość. Ma na sobie koszulę z krótkimi rękawami, więc widzę drgające mięśnie, jest w nich jeszcze dużo energii, mogą zdrowo młócić. Jest w nim to, co pcha do przodu i nie pozwala się poddać.
A może ci twoi zechcą go zabrać do powiatu 1 zaświecił białkami.
Tego nie wiem odpowiadam ale myślę, że nie. Porobią zdjęcia, wezmą odciski, może nabój znajdą. No i spiszą protokół, wszystko zależy od ekipy. Był naoczny świadek
Tak, Ben. On chyba to widział na własne oczy. Dlaczego przywieźli go do domu Przecież mogli go kropnąć tam, gdzie ostatnio przebywał.
Może uciekał i w pobliżu domu go dopadli. Mieszkacie na uboczu, więc jest to dogodne miejsce do załatwienia sekretnych spraw.
Nie powiem, spokojne i ciche. Urocze ustronie. Kiwa głową z zadowoleniem, jakby cieszyły go wypowiedziane przeze mnie słowa.
Hajdukowie zawsze byli dumni ze swego wzgórza, na którym stoi dom pomalowany na biało, w towarzystwie stuletnich dębów, rosnących po obu stronach bramy wjazdowej. Dom na wzgórzu przyciągał wzrok i robił wrażenie, nie można było go nie zauważyć, wjeżdżając do wsi, choćby się nawet tego nie chciało. Przetestowałem to na sobie. Mój wzrok mimowolnie wędrował w stronę wzgórza, choć postanawiałem sobie tyle razy, że do tego nie dopuszczę. Miejsca magiczne są od nas silniejsze.“(12)