„Większość barwników naturalnych stosuje się zarówno do farbowania lnu, bawełny, jedwabiu, jak i wełny. Niektóre z nich, jak łupiny i korzenie orzecha włoskiego, naroślą (liszaje), są środkami wybitnie barwiącymi wełnę. Oprócz wyżej wymienionych bezpośrednio wchłanianych barwników są marzanna, indygo, czerwone lub fioletowe barwniki narośli.
Swoistą cechą wełny nie barwionej są jej odcienie (od kości słoniowej do brunatnoczarnych itp.) oraz miękki lub twardy „chwyt". Farbować można wyłącznie jasne odmiany, traktując je środkami rozjaśniającymi, wybielającymi. Podobnie postępuje się z wełną o twardym chwycie stosując znane środki odnoszące właściwy skutek. Wybarwienia na grubym i twardym surowcu wypadają nieco intensywniejsze i jakby bardziej twarde.
Barwników naturalnych pochodzenia roślinnego dostarczają zioła, pędy, liście, kwiaty, korzenie, kora, naroślą (liszaje), porosty, nasiona, ziarna, owoce, łupiny orzechów oraz drewno. Rośliny zawierające barwniki stosuje się do barwienia zarówno w stanie świeżym, jak i suchym. Suszy się je najlepiej na siatkach i w cieniu.
Liście zbiera się w pełni lub pod koniec lata, gdy są najbardziej rozwinięte.“(7)