„W XIV w. powstał w Hiszpanii systematycznie ułożony zbiór pod nazwą Libro del Consulat del mar (1370 r.), w którym zostały uwzględnione również źródła włoskie. Zbiór ten (tłumaczony później na język włoski) stał się podstawą prawa morskiego w krajach śródziemnomorskich.
Ustawodawstwo sycylijskie. W królestwie sycylijskim pierwszą próbę unifikacji prawa podjęli królowie normandzcy w połowie XII w. (Assisae regum regńi Siciliae).
Szeroką działalność ustawodawczą rozwinął dopiero Fryderyk II, który zebrał ustawy swych poprzedników i własne i ogłosił je w oddzielnym kodeksie na sejmie w Melfi w 1231 r. (Liber Augustalis, znany pod nazwą Constitutiones regni Siciliae).
Jest to zbiór ułożony systematycznie, podzielony na trzy księgi (o ustroju państwa, o procesie, wreszcie o prawie prywatnym, karnym i lennym). Wiele przepisów kodeksu wziętych jest z prawa rzymskiego, które uznano za prawo pomocnicze w przypadkach gdy kodeks jakiejś sprawy nie unormował. Ustawy wydane przez Fryderyka II po ogłoszeniu kodeksu zostały wstawione na odpowiednie, ze względu na swą treść, miejsca kodeksu jako nowele. Kodeks Fryderyka był wielokrotnie komentowany przez wielu wybitnych prawników w ciągu XIII, XIV i XV w.“(16)