„Nie, kuzynko, w każdym razie nie dla ludzi. Inaczej natomiast przedstawia się sprawa ze zwierzętami, z antylopami, bawołami, a nawet ze słoniami. Ach, moja cudowna mucho!
A czy powie pan nam nareszcie, panie Benedykcie, jak się nazywa ta mucha odezwał się Dick Sand.
Ta mucha odparł entomolog ta mucha, którą trzymam w palcach, to jest mucha tsetse! Jest to wspaniały owad dwuskrzydły, który przynosi zaszczyt temu lądowi. Jeszcze nikt nie odkrył muchy tsetse w Ameryce.
Dick Sand nie znalazł w sobie dosyć odwagi, aby się zapytać kuzyna Benedykta, w jakiej to wyłącznie części świata można spotkać ową groźną muchę tsetse.
A kiedy wszyscy podróżni znowu zapadli w głęboki sen, Dick Sand, mimo dotkliwego zmęczenia, nie zmrużył oka przez całą noc.
STRASZLIWE SŁOWO
Nadeszła pora, gdy podróżni powinni się już byli znaleźć na miejscu. Niewymowne zmęczenie odebrało siły pani Weldon. Z trwogą spoglądała na swego synka, to rozpalonego w czasie nawrotów gorączki, to znów bardzo bladego w przerwach między atakami. Zaniepokojona do najwyższego stopnia matka nie chciała nikomu powierzyć chłopczyka, nawet oddanej Nan. Trzymała go przez cały czas w objęciach.
Tak! Pora już była znaleźć się na miejscu. Jeżeli jednak Amerykanin mówił prawdę, wieczorem tego dnia, który się właśnie rozpoczynał, wieczorem 18 kwietnia, mały oddziałek dotrze do hacjendy SanFelice.“(14)